Weet je wat ik zo interessant vind aan controle? Heel veel mensen zullen van zichzelf helemaal niet zeggen dat ze controlerend zijn. Misschien jij ook niet. En toch kan controle op zoveel manieren in je leven aanwezig zijn zonder dat je het zelf zo noemt.
Je wilt bijvoorbeeld graag weten waar je aan toe bent. Je denkt liever eerst goed na voordat je een beslissing neemt. Als iets belangrijk voor je is, speel je in je hoofd alvast verschillende scenario's af. En wanneer je een bepaald doel hebt, heb je vaak ook al bedacht hoe je daar ongeveer gaat komen.
Is daar iets mis mee? Nee, natuurlijk niet.
Maar het wordt interessant wanneer je merkt dat je onrustig wordt zodra iets anders loopt dan je had bedacht. Of wanneer je pas echt durft te bewegen als je het gevoel hebt dat je weet waar het naartoe gaat. Want hoeveel ruimte laat je dan nog over voor iets wat je zelf helemaal niet had kunnen bedenken?
Controle is soms veel minder zichtbaar dan je denkt
Bij controle denken we al snel aan iemand die alles zelf wil regelen en moeilijk iets uit handen kan geven. Maar dat is maar één vorm. Controle kan ook zitten in eindeloos nadenken voordat je een keuze maakt. In toch nog even bevestiging vragen terwijl je diep vanbinnen eigenlijk al weet wat je wilt. In alle mogelijke scenario's alvast doorlopen, zodat je in ieder geval niet voor verrassingen komt te staan.
Zelfs steeds willen weten wanneer iets eindelijk gaat gebeuren, kan een vorm van controle zijn. En dat laatste zie ik ook terug wanneer mensen bezig zijn met manifesteren en de wet van aantrekkingskracht. Je hebt helder wat je wilt, zet daar een intentie op en vervolgens begint het hoofd zich ermee te bemoeien.
Wanneer komt het dan? Waarom zie ik nog niets? Moet ik meer doen? Doe ik wel het juiste? Misschien moet ik toch iets anders proberen.
Voor je het weet ben je niet meer bezig met wat je wilt aantrekken, maar vooral met controleren of het wel gebeurt en hoe. En dat is nogal een verschil.
Je kunt zo gefocust zijn op jouw route dat je een andere niet meer ziet
Stel dat je iets heel graag wilt en je hebt in je hoofd al bedacht hoe dat waarschijnlijk naar je toe gaat komen. Dat kan over je werk of onderneming gaan, maar net zo goed over een huis, een relatie, geld of iets heel anders. Je bent gefocust op die ene route.
Maar ondertussen gebeurt er iets wat totaal niet in jouw plan past. Je raakt met iemand aan de praat. Er komt een mogelijkheid voorbij waar je zelf nooit aan had gedacht. Iets waar je op hoopte gaat juist níét door en daardoor ontstaat er ergens anders ruimte. Kun je dat dan nog zien?
Of voelt alles wat afwijkt van jouw plan in eerste instantie alsof het misgaat? Ik vind dat zelf een hele mooie om eens bij stil te staan. Want misschien zijn er in ons leven wel veel meer mogelijkheden dan we zien, maar herkennen we ze niet omdat we zo'n duidelijk beeld hebben van hoe iets eruit zou moeten zien. En precies daar raakt controle voor mij aan de wet van aantrekkingskracht.
Weten wat je wilt is iets anders dan bepalen hoe het moet komen
Ik geloof er juist in dat je heel helder mag zijn over wat je wilt. Dat je daar een intentie op mag zetten en vervolgens ook keuzes en acties mag nemen die daarbij passen. Maar op een gegeven moment komt er ook een stukje loslaten. En nee, daarmee bedoel ik niet dat je op de bank gaat zitten wachten tot het universum het voor je oplost.
Je blijft bewegen. Alleen probeer je niet ieder stukje van de route vooraf vast te leggen. Voor mij betekent controle loslaten dus ook niet dat je jouw verlangen moet loslaten. Je laat vooral de behoefte los om precies te bepalen hoe dat verlangen werkelijkheid moet worden.
Dat klinkt heel simpel als je het zo leest. Maar probeer het maar eens met iets wat je écht heel graag wilt. Dan wordt het ineens een stuk lastiger.
Want kun jij ergens volledig voor gaan zonder de garantie dat het lukt? Kun je een stap zetten terwijl je nog niet weet wat stap vijf wordt? En kun je iets wat anders loopt dan verwacht eerst even laten ontstaan voordat je besluit dat het verkeerd gaat?
Daar merk je vaak pas hoeveel behoefte aan controle er werkelijk zit.
Waarom vinden we loslaten eigenlijk zo moeilijk?
Dit is het stuk dat ik zelf veel interessanter vind dan iemand simpelweg vertellen dat diegene meer moet loslaten. Want als jij al jaren behoefte hebt aan controle, dan is de kans groot dat je niet ineens denkt: oh ja, goed punt Manon, vanaf vandaag laat ik alles lekker los.
Zo werkt het natuurlijk niet. Als controle jou houvast geeft, dan heeft dat ergens een reden. Misschien merk je bijvoorbeeld dat niet weten je onrustig maakt. Dat je het lastig vindt om afhankelijk te zijn van wat iemand anders doet. Of dat je hoofd automatisch vooruit gaat denken zodra je ergens geen grip op hebt.
Dan kun je proberen dat gedrag af te leren, maar ik zou veel liever willen weten waarom jouw systeem die grip blijkbaar zo belangrijk vindt. Waar is dat begonnen?
- Misschien heb je ergens in je leven geleerd dat je maar beter voorbereid kunt zijn.
- Misschien heb je ervaren dat je niet altijd op anderen kon vertrouwen.
- Misschien moest je al vroeg veel verantwoordelijkheid dragen.
- En misschien ligt de oorsprong op een totaal andere laag waar je zelf nog helemaal niet aan hebt gedacht.
Ik vul dat ook liever niet voor iemand in. Twee mensen kunnen allebei enorm veel behoefte aan controle hebben en toch vanuit een compleet andere oorsprong reageren. En precies daarom blijft mijn uitgangspunt hetzelfde: Wat zich blijft herhalen, heeft een oorsprong.
Controle kan ook een manier zijn om jezelf te beschermen
Dit is waarom ik controle niet meteen als iets negatiefs zie.
Misschien heeft het je lange tijd juist geholpen. Door vooruit te denken voelde je je voorbereid. Door zelf dingen te regelen wist je waar je aan toe was. Door verschillende scenario's alvast uit te werken, verkleinde je voor je gevoel de kans dat iets je onverwacht zou raken.
Alleen kan iets wat je ooit hielp je later ook gaan beperken. Zeker wanneer je wilt groeien.
Want groeien betekent bijna automatisch dat je soms een stap moet zetten waarvan je de uitkomst nog niet kent. Je komt op plekken waar je nog niet eerder bent geweest. Je kunt dus ook onmogelijk alles vooraf weten.
En als jouw systeem juist heel veel veiligheid haalt uit weten, plannen en grip houden, kan daar spanning ontstaan.
Dat sluit voor mij ook aan bij energetische draagkracht, waar ik eerder over schreef. Je kunt heel graag meer willen ontvangen, maar wat gebeurt er wanneer dat ‘meer’ ook betekent dat je een stuk van je vertrouwde controle moet loslaten?
Dat is ook waar ik in mijn begeleiding naar kijk. Niet alleen: hoe zorg je dat je minder controleert? Maar vooral: waarom doe je het? Wat wordt er geraakt als je het níét doet? En waar is die reactie ooit ontstaan?
Kijk hier eens naar bij jezelf
Misschien herken je tijdens het lezen al een paar dingen bij jezelf. En anders zou ik de komende dagen eens opletten op de momenten waarop je merkt dat je behoefte krijgt aan duidelijkheid, zekerheid of grip.
Dat kan in hele gewone situaties zitten. Een afspraak die ineens verandert. Iemand die niet reageert terwijl je wel een antwoord verwacht. Een ander die iets op een totaal andere manier doet dan jij het zou doen. Een beslissing waarvan je de uitkomst nog niet kunt overzien. Of een situatie waarin je simpelweg nog niet weet hoe het verdergaat.
Wat gebeurt er dan met jou?
Misschien merk je dat je hoofd direct allerlei scenario's begint te bedenken. Dat je het liefst meteen iets wilt oplossen of regelen. Dat je ongeduldig wordt, bevestiging gaat zoeken of eigenlijk pas weer kunt ontspannen als je weet waar je aan toe bent. Probeer dat eens op te merken zonder er direct iets mee te hoeven doen.
Want juist op die kleine momenten kun je veel ontdekken over hoe vaak controle eigenlijk een rol speelt in je dagelijks leven. Niet omdat controle per definitie verkeerd is, maar omdat het interessant is om te zien wanneer het een bewuste keuze is en wanneer je bijna automatisch probeert grip te krijgen.
En misschien kun je jezelf op zo'n moment eens afvragen: Wat zou er gebeuren als ik dit nu even niet probeer op te lossen?
Dat kan al iets heel kleins zijn. Niet meteen dat bericht sturen. Niet direct een beslissing nemen. Niet nog drie keer hetzelfde scenario in je hoofd afspelen, maar jezelf toestaan om het antwoord even niet te weten.
Juist daar kun je gaan ervaren wat loslaten bij jou eigenlijk oproept. Misschien voelt het heerlijk. Maar misschien merk je juist onrust, irritatie of spanning. En dat is interessante informatie. Want als niet weten zoveel met je doet, gaat het misschien niet alleen over de situatie die voor je ligt. Dan kun je nieuwsgierig worden naar waarom zekerheid en controle voor jou zo belangrijk zijn geworden.
Dat sluit aan op mijn vorige blog, waarin ik schreef over die kleine automatische gedachten en patronen die ons veel vaker beïnvloeden dan we zelf doorhebben.
Je hoeft dus niet morgen ineens alles los te laten. Begin eens met herkennen waar je vasthoudt. En als je merkt dat je rationeel heel goed weet dat je niet alles kunt controleren, maar dat je systeem toch steeds opnieuw die grip probeert te krijgen, dan zit daar misschien iets onder wat aandacht vraagt.
Want controle kan je een gevoel van veiligheid geven. Maar diezelfde controle kan je ook tegenhouden om te bewegen, te vertrouwen of open te staan voor iets wat anders loopt dan jij had bedacht.
En misschien is de vraag dan niet alleen: Hoe leer ik meer loslaten?
Maar vooral:
Waarom voelt loslaten voor mij eigenlijk zo moeilijk?
Voel jij dat jouw behoefte aan controle of zekerheid je vaker tegenhoudt dan je lief is en wil je begrijpen waar dat bij jou vandaan komt? In mijn begeleiding onderzoeken we niet alleen het gedrag dat zichtbaar is, maar juist de oorsprong ervan.